17 اکتبر 2023 - در یک مطالعه ی اخیراً منتشر شده در مجله ی متابولیسم، تیمی از دانشمندان یک مرور سیستماتیک از کارآزمایی‌های تصادفی و کنترل دار انجام دادند تا ایمنی و اثربخشی دو آگونیست جدید خوراکی گیرنده پپتید 1 شبه گلوکاگون (GLP-1RAs) را برای درمان دیابت نوع 2 و چاقی بررسی کنند.

زمینه

دیابت نوع 2، در سال‌های اخیر به یک نگرانی بهداشت عمومی تبدیل شده است. در میان گزینه‌های درمانی مختلفی که برای کمک به بیماران دیابتی نوع 2 برای دستیابی به کنترل خوب قند خون مورد بررسی قرار گرفته‌اند، داروهای گروهGLP-1RA  گزینه ای امیدوارکننده با اثرات مفید قلبی-کلیوی بوده اند. با این حال،GLP-1RA های موجود در حال حاضر آگونیست های پپتیدی هستند که باید به صورت زیر جلدی تجویز شوند، که اغلب برای اکثر بیماران دشوار است و تبعیت از درمان را کاهش می دهد.

چاقی یکی دیگر از نگرانی های بهداشت جهانی است که بار قابل توجهی بر اقتصاد و سیستم های بهداشت عمومی وارد کرده است و اغلب با دیابت نوع 2 ارتباط نزدیکی دارد. دستورالعمل های بالینی شامل استفاده از داروها برای مدیریت وزن برای افراد مبتلا به چاقی و بیماری های مرتبط با چاقی است وGLP-1RA های تزریقی پتانسیل قابل توجهی برای اثربخشی طولانی مدت نشان داده اند. با توجه به موفقیت GLP-1RAs در درمان چاقی و دیابت نوع 2، تحقیقات فعلی بر روی توسعه و آزمایش ایمنی و اثربخشی مولکولهای کوچک GLP-1RA متمرکز شده‌اند که می‌توانند به صورت خوراکی تجویز شوند.

در مورد این مطالعه

در مطالعه حاضر، محققان یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز را برای خلاصه کردن شواهد فعلی در مورد ایمنی و اثربخشی دو GLP-1RA خوراکی به نام های دانوگلیپرون(danuglipron)و اورفورگلیپرون(orforglipron) در درمان چاقی و دیابت نوع 2 انجام دادند. این مرور فقط شامل کارآزمایی‌های تصادفی‌ و کنترل‌ داری بود که ایمنی و اثربخشی  GLP-1RAهای خوراکی با مولکول‌های کوچک را با سایر داروهای ضد دیابت یا دارونما در یک گروه شامل بزرگسالان بالای 18 سال مبتلا به دیابت نوع 2، چاقی یا هر دو، مقایسه کرده بودند.

کارآزمایی هایی که بر روی جمعیت کودکان، افراد سالم یا بیماران دیابتی نوع 1 انجام شده بود، وارد این مرور سیستماتیک نشدند. مطالعات مشاهده ای یا تجربی و همچنین مطالعات انجام شده بر روی مدل های حیوانی یا آزمایشگاهی نیز از این مرور سیستماتیک حذف شدند.

پیامد بررسی شده ی اولیه شامل تغییرات مطلق در درصد هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) نسبت به سطح پایه بین گروه درمان و کنترل بود. پیامدهای ثانویه شامل تفاوت نقطه پایانی در وزن بدن، گلوکز پلاسما ناشتا (FPG)، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، شاخص توده بدنی (BMI) و ضربان قلب بین گروه درمان و کنترل بود که با اندازه گیری تغییرات مطلق نسبت به مقادیر پایه، محاسبه شدند.

برای ارزیابی پروفایل های ایمنی دانوگلیپرون و اورفورگلیپرون، محققان میزان یبوست، سوء هاضمه، حالت تهوع، عوارض جانبی ظاهر شده پس از شروع درمان، عوارض جانبی جدی، رویدادهای هیپوگلایسمی، و هر گونه عارضه جانبی دیگری که منجر به قطع مصرف داروها شود را بررسی کردند.

داده هایی مانند حجم نمونه، مشخصات دموگرافیک و بالینی اصلی، و نقاط پایانی مربوط به پیامدهای اولیه و ثانویه و آنهایی که با پیامدهای ایمنی مرتبط هستند، استخراج و تجزیه و تحلیل شدند. یک تحلیل ریسک سوگیری نیز برای همه مطالعات وارد شده در این مرور، انجام شد.

میانگین تفاوت و نسبت شانس برای تخمین تفاوت در پیامدهای مستمر و دوگانه به ترتیب بین گروه مداخله یا درمان و گروه کنترل محاسبه شد. تجزیه و تحلیل های زیر گروهی به طور مستقل این تفاوت ها را بر اساس شرایط زمینه ای، یعنی چاقی، دیابت یا هر دو مورد بررسی قرار دادند. رابطه دوز-پاسخ بین دوزهایGLP-1RAs و تغییرات وزن یا HbA1c نسبت به مقدار پایه مورد بررسی قرار گرفت.

نتایج

یافته‌های اولیه نشان داد که داروهایدانوگلیپرون و اورفورگلیپرون خوراکی در کاهش وزن و کنترل قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، چاقی یا هر دو مؤثر است. در مقایسه با گروه شاهد، مولکول کوچک جدیدGLP-1RA نه تنها منجر به کاهش قابل توجه سطحHbA1c در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 شد، بلکه در بیماران مبتلا به چاقی و دیابت نوع 2 نیز دانوگلیپرون و اورفورگلیپرون باعث کاهش وزن قابل توجهی شدند.

در حالی که پروفایل های ایمنی نشان داد که دانوگلیپرون و اورفورگلیپرون خوراکی احتمال عوارض جانبی جدی یا رویدادهای کاهش قند خون را افزایش نمی دهند، اما احتمال بروز عوارض جانبی گوارشی مانند اسهال، تهوع، یبوست و استفراغ بیشتر بود. این رویدادهای نامطلوب گوارشی نیز با احتمال بیشتری برای قطع درمان مرتبط بودند.

نتیجه گیری

به طور کلی، این مرور سیستماتیک نشان داد که مولکول‌های جدید GLP-1RAs دانوگلیپرون و اورفورگلیپرون که به‌صورت خوراکی تجویز می‌شوند، به طور موثر سطوح HbA1c و وزن بدن را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و چاق کاهش می دهند.علاوه بر این، هیچ عارضه جانبی جدی یا هیپوگلایسمی مشاهده نشد. با این حال، عوارض گوارشی نامطلوب که می تواند منجر به قطع درمان شود، گزارش شد. محققان انجام مطالعات طولی برای درک اثربخشی طولانی مدت، تحمل و ایمنی این گزینه های درمانی را لازم دانستند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20231017/Oral-diabetes-and-obesity-meds-danuglipron-and-orforglipron-show-promise-but-have-gastrointestinal-drawbacks.aspx